Mijn verhaal
Ik ben Vivi. De betekenis van mijn naam is ‘levendig’ of ‘vol leven’. Bijzonder hoe dit ontzettend goed past bij mijn reis en mijn werk. Door alle levenservaringen heb ik geleerd om mijn hart te volgen. Dat is voor mij van levensbelang. Kiezen voor wat écht bij mij past, zowel in mijn relatie, vriendschappen, werk en manier van wonen. Ik geef mijn leven vorm zoals het voor mij klopt.
Ik voel eerst. En beslis daarna. Klopt het of klopt het niet? Dat vraagt beweging, moed en steeds opnieuw een stap zetten. Vanuit rust. Vanuit een stevig fundament in mezelf. De afgelopen jaren heb ik hierin veel geoefend. Want hoe weet je wat werkelijk bij je past? En hoe leef je voluit?
Zo’n veertien jaar geleden wilde mijn vader niet meer verder leven. Angsten hadden zijn leven overgenomen. Intens verdrietig en tegelijkertijd bracht het mij iets fundamenteels. Want zo wilde ik het niet. Dat wist ik meteen. De zomer erna liep ik alleen 800 kilometer door Frankrijk en Spanje, naar Santiago de Compostella. Daar voelde ik diep vanbinnen: ‘Ik kan alles.’
Mijn pad van bewustzijn zette zich voort. Jarenlang werkte ik als managementassistent en projectleider. Werk waar ik goed in was, maar waar mijn hart niet lag. Dat lag bij vormen, kleuren en het aankleden van huizen. Ik volgde een interieuropleiding en zegde uiteindelijk mijn vaste baan op. Een proces van jaren, en nog elke dag ben ik dankbaar dat ik deze stap heb gezet.
Tijdens mijn zwangerschap leerde ik mezelf opnieuw kennen. Hoe blijf ik zo dicht mogelijk bij mezelf, tijdens de zwangerschap, de geboorte en daarna in het moederschap? Ik voelde een diepe wens voor een natuurlijke thuisbevalling en stelde mezelf steeds opnieuw de vraag: hoe maak ik keuzes die écht aansluiten bij mijn behoeften, ook als de wereld om mij heen daar anders naar kijkt?
Ik zocht en vond mensen die mij hierin steunden. Er ging een wereld voor me open. Zozeer, dat ik er mijn werk van maakte en een tijdlang vrouwen begeleidde tijdens hun zwangerschap; van angst naar vertrouwen.
In de jaren daarna voelde de wereld zwaar. Er ontstond veel angst en verdeeldheid. Juist toen werd mijn innerlijk weten glashelder. Er is iets in mij waarop ik kan vertrouwen. Ook als dat afwijkt van wat er van mij verwacht wordt.
Vier jaar geleden volgde ik de opleiding tot ademcoach. Met de adem maakte ik al eerder kennis, tijdens zwangerschap en geboorte, maar pas daarna ervaarde ik de volle kracht ervan. Toen ik adem integreerde in mijn leven en aanwezigheid een centraal thema werd. Aanwezigheid bij mezelf. Onvoorwaardelijk.
Mijn lichaamsbewustzijn verdiepte zich. Ik werd gevoeliger. Ik leerde dat prikkels van buitenaf emoties in mij oproepen, en nog belangrijker: dat ik met behulp van mijn adem aanwezig kan blijven bij wat ik voel. Zonder weg te gaan. Zonder te verharden. En ik kan er verantwoordelijkheid voor nemen. Dat geeft mij een stevige basis in mijn lichaam. Van daaruit leef ik nu mijn leven. Vanuit liefde voor mezelf en overgave aan het leven.
De afgelopen jaren voelde ik steeds duidelijker dat het schuurde in mijn relatie met de vader van mijn zoon. We stonden anders in het leven. Dat betekende uit de relatie stappen, met alle gevoelens die daarbij komen. Verdriet, boosheid, schuld, gemis. En toch heeft deze stap ervoor gezorgd dat mijn levensenergie weer kan stromen.
